Op 2 april was het zover. De Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen. Al enkele maanden op voorhand had ik besloten om hier de 75 km met de mountainbike te gaan rijden.
Na een beetje zagen uiteindelijk den Tommy toch meegekregen voor de 50 km. Vrijdag om 11 uur slapen en zaterdag om half acht waren we erachter richting Ninove, waar het vertrek was. Na wa mis gereden te zijn waren wa rond half negen dan toch in Ninove gearriveerd, daar ergens een parkeerplatske gezocht, de fiets uit de auto en op naar het vertrek. Daar nog wa gesukkeld tussen al het volk (15000 man maar liefst, het was dan ook schitterend weer) en dan op pad.
Al direct voelde ik da het goe zat, de bene waren er zoals ze da zo mooi zeggen. Dus ongedurig als ik was direct weggereden van Tommy, wat na 28 km, 1e bevoorrading resulteerde in een gemiddelde van 23,4 ondanks een paar snedige beklimmingen, vooral vlak na de splitsing met de 50. Dit gemiddelde was ook wel wat het gevolg van het vele asfalt dat we te verwerken kregen. Na de 1e bevoorrading nog wat door de Vlaamse ardennen gefietst richting 2e bevoorrading (43 km) waar de 50 en de 75 terug samenkwam en Tommy aan het wachten was.
Vandaar ging het samen naar de muur. Maar eerst nog een heel slecht stuk, voor mij dan toch. Ik had omdat er zoveel asfalt lag gekozen om met semi-slicks te rijden, maar daar stuurden ze ons door een drassige wei naar boven. Ni echt alles op slicks J. En dan de klassiekers onder de klassiekers, de Muur van Geraardsbergen...
Zoals zo dikwijls, te snel begonnen aan de muur, de grote willen uithangen en proberen de wielertoeristen op hun koersfiets naar boven te volgen zat ik al een beetje dood voor de echte muur begon. Voor de muur is er nog een stuk asfalt vrij stijl omhoog. Dus een rustig tempoke naar boven op de muur, ineens kwam den Tommy mij zelfs voorbij op de muur J. Uiteindelijk dan toch boven geraakt en op pad richting bosberg. Deze vond ik erger dan de muur, hier heb ik dikwijls moeten zeggen, “Ni opgeven, ge zijt er bijna”... het klote aan de Bosberg is dat die vrij lang is, eerst al een stuk vals plat op beton en dan zie je daar een km kassei omhoog voor je liggen. Enkele kilometers na de bosberg was er nog een (overbodige) bevoorrading.
Van hieruit nog één moeilijke passage, een steil hellinkje op grind waar ik weer gezien was met mijn slicks en te voet naar boven moest (zoals ongeveer 80% van de bikers) en dan met den hoop richting Merelbeke, voorbij de Finish van de Ronde.
Ik vond het een geslaagde dag en ik kom zeker nog terug, maar ik denk niet meer met de MTB maar met de koersfiets. Niet dat het MTB parcour mij niet aansprak, maar om meer van de echte Ronde te proeven, meer hellingen uit de ronde te overwinnen...
Steve
http://www.rvv.be
0 reacties:
Een reactie plaatsen